Grace Jones Miti şimdi 74 yaşında ve pop müzikte yaratılmış karakterlerin belki de en başarılısı o. Bu kültürün tarihinde çok fazla Grace Jones göremezsiniz, hatta hiç göremezsiniz. 

Ne yalan söyleyeyim, arşivimdeki ilk plağını kapağı için almıştım. Yeni karşıma çıkıyor değildi; daha önce iki filmde görmüş, hayranlıkla sinir olmak arasındaki ince çizgiye sıkışıp kalmıştım. İlki Conan filmindeydi. Garip bir karakterdi ama çizgi romanlarını biriktirmekte olduğum Conan’ı çok sevdiğimden ona yardımcı olduğu için sevmiştim büyücü Zula rolünde. Bir yıl sonra 1985 yılında çekilen 007 James Bond serisinin 14. bölümü “A View to a Kill”de Silikon Vadisi’ni yok etmeye yemin etmiş megaloman bilgisayar baronu Max Zorin’in sadist ve cani yardımcısı May Day’i oynarken izlemiştim onu. Erkek Fatma gibi kavga ediyordu ancak bir müzisyen olduğunu o plak karşıma çıktığında öğrenmiştim.  

1985 tarihli “Island Life” adındaki toplama albümün kapağında verdiği akrobatik pozla bir Mısır kabartması gibi görünüyordu. Müziğini tanıdıkça kapağın hakkını verdiğine kani geldim. Yerleşik kadın imajını yıkan sıra dışı bir figürdü; seksi, erkeksi, kışkırtıcı ve tehlikeli… Âdeta cinsiyetler arası bir simya… Bir yandan kelimenin tam anlamıyla grotesk bir tipti ama öte yandan nasıl da güzeldi! Afrika masklarını andıran geometrik bir yüze sahipti. Belirgin elmacık kemikleri yüzünde iki üçgen meydana getiriyordu. Doğal ten rengiyle buluşan androjenisi, modern dünyaya yeni düşmüş bir uzaylı yaratmıştı. Pop müzikte gerçek bir divaydı ama sorulduğunda “Ben diva değil, Grace Jones’um” diyordu.

grace jones island life