Tasarımcıların anıları, editörlerin seçkileri, koleksiyonerlerin arşivleri… Bu sonbaharın moda kitapları, geçmişi kimlerin anlattığına ve nasıl hatırladığımıza bakmak için iyi bir fırsat.
İçindekiler
Virginie’nin Kendi Cümleleri
Un regard – Virginie Viard
Stock | 256 sayfa | 30 Eylül 2026
Bir modaevinde 30 yılı aşkın zaman geçirip o evin hikayesinde kendinize yer açmaya çalışmak… Virginie Viard’ın anılarını önemli ve okumaya değer kılan bu. Karl Lagerfeld’le çalıştığı yılları, rue Cambon’daki atölyeleri ve koleksiyonların hazırlığını anlatan Viard, 2024’te Chanel’den ayrılmasının ardından geçmişine dönüyor. Yıllarca başkasının fikirlerini geliştirmeyi ve hayata geçirmeyi gerektiren bir iş yapmış birinin ağzından, yaratıcı ortaklığın gündelik hayattaki işleyişini dinliyoruz.
Lagerfeld’in Viard’ı hem sağ hem sol kolu olarak tarif etmesi boşuna değildi. Buna rağmen, kitabın yazılmasına yol açan kırgınlıklardan biri, Chanel tarihini Gabrielle Chanel’den Karl Lagerfeld’e, oradan Matthieu Blazy’ye bağlayan bir yazıda kendi adının geçmemesi. Viard’ın anlatısına eşlik eden soru böylece belirginleşiyor: Bir modaevinin hafızasında kimin emeği kalır? Kitapta Lagerfeld’e yazdığı mektup da var; hayranlığın, özlemin ve yeterince görülmemiş olmanın birbirine karıştığı bir mektup. Viard’ın kendi hikayesini kendi kelimeleriyle kayda geçirme isteği, bu kitabı sezonun daha kişisel okumalarından biri yapıyor.
Marie-Amélie’nin Gözüyle
The World To Come: Visions of an Image Maker
Assouline | 336 sayfa | 8 Ekim 2026
Bazı moda fotoğraflarının künyesini okumadan da kimin elinden çıktığını tahmin edebilirsiniz. Marie-Amélie Sauvé de onlardan, ama bu tanınabilirliği kendini tekrar ederek edinmiş bir moda editörü değil. Nicolas Ghesquière’le Balenciaga’da başlayan uzun ortaklığından kurduğu Mastermind dergisine uzanan çalışmalarında, kıyafete nasıl baktığımızla ilgileniyor. (Ghesquière’le ilişkisi bir dönem prova modelliğini de kapsıyordu.) Bugün ikisinin çalışmalarını birlikte düşünmemiz boşuna değil.
Sauvé’nin ilk monografisi The World To Come, o yılların Polaroid’lerini, kampanyaları, moda çekimlerini ve kişisel fotoğrafları aynı kitapta topluyor. Steven Meisel, David Sims ve Inez & Vinoodh’un da aralarında olduğu 28 fotoğrafçının işleri var; moda yazarları Alexander Fury, Sophie Abriat ve Emanuele Coccia ise bu görüntülere farklı yerlerden bakıyor. Balenciaga dönemine ayrılan bölümü özellikle merak ediyoruz. Bugün arşiv hesaplarında tek tek karşımıza çıkan fotoğrafları, onları hazırlayan kişinin seçimiyle bir arada görmek, o dönemin neden hâlâ bu kadar konuşulduğunu anlamak için iyi bir fırsat. Kitabın son durağıysa Sauvé’nin kendi yayıncılık anlayışını geliştirdiği Mastermind.
Avedon Olmadan Önce
Richard Avedon: The Harper’s Bazaar Years
Abrams Books | 352 sayfa | 13 Ekim 2026
Richard Avedon, Harper’s Bazaar’a geldiğinde 21 yaşındaydı; o zamana kadarki fotoğrafçılık deneyiminin bir bölümünü ticaret filosunda denizcilerin kimlik fotoğraflarını çekerek edinmişti. Henüz soyadı başlı başına bir estetik anlayışı tarif etmiyordu. The Harper’s Bazaar Years, 1944–1965 arasında dergi için ürettiği fotoğrafları bir araya getirerek o anlayışın nasıl geliştiğine bakıyor. Bugün tek başına bir sergi duvarında görmeye alıştığımız fotoğrafları, bir dergi için, belirli bir yayın takvimi içinde çekmişti. O derginin başında, fotoğrafçılara alan açmasıyla tanınan Carmel Snow vardı.
Kitap, Avedon’un çok bilinen karelerinin yanında daha az görülmüş çalışmalarına da yer veriyor; böylece birkaç meşhur fotoğrafın gerisindeki uzun çalışma dönemini takip etme fırsatı yakalıyoruz. Asıl merak uyandıran Avedon’un Bazaar yılları üzerine kaydettiği, daha önce yayımlanmamış cümleleri. Bugün Bazaar’ın genel yayın yönetmeni olan Samira Nasr’ın önsözü ve Derek C. Blasberg’in yazısıyla birlikte, arşivdeki görüntülere onları üreten kişinin hatırladıkları da ekleniyor. Avedon’u başkalarının cümlelerinden okumaya alışkınız. Bu kez kendi çalışma hayatını nasıl anlattığını da öğrenebileceğiz.
Monsieur Dior’un Yanında Bir Yıl
A Season at Dior
Flammarion | 264 sayfa | 14 Ekim 2026
1956’da, Bremen’den gelen 21 yaşındaki Jürgen Michaelsen, 30 Avenue Montaigne’in kapısından içeri giriyor. Christian Dior onu işe alıyor, bir de yeni bir isim veriyor: Yorn. Yorn’un önünde öğrenmesi gereken bir meslek, yetiştirilmesi gereken koleksiyonlar var. Bizim bugün bildiğimiz hikayenin sonunu o henüz bilmiyor. Michaelsen’in anıları, Dior’un 1957’deki ölümünden önceki bu kısa dönemin gündelik ayrıntılarını bir araya getiriyor: atölye şefleri, modeller, müşteriler, defile hazırlıkları ve iş arkadaşlıkları.
Anlatıya Loomis Dean’in aynı dönemde Life için çektiği fotoğraflar ve modaevinin arşivinden daha önce yayımlanmamış belgeler eşlik ediyor. Kitabı, yıllar sonra kendi couture evini açacak bir tasarımcının çıraklık günleri olarak da okumak mümkün. Michaelsen, Dior ve Madame Grès’in yanında çalıştıktan sonra 1962’de Champs-Élysées’de kendi evini kurmuştu. Buradaysa hâlâ Yorn adını yeni almış, Paris’te kendine yer bulmaya çalışan genç adamla beraberiz. Keşke izleyebilsek de bu hikayeyi.
Bir Saint Laurent Daha
Yves Saint Laurent: The Hamish Bowles Collection
Rizzoli Electa | 262 sayfa | 13 Ekim 2026
Hamish Bowles ilk Yves Saint Laurent’ını 19 yaşındayken, Londra’da ikinci el dükkanında bulmuş: 1969 tarihli bir gece elbisesi. Moda tarihini biriktirmeye başlamak için hiç fena bir seçim sayılmaz. Sonrasında gazetecilik ve koleksiyonerlik birbirini beslemiş. Vogue’un efsanevi sıfatını hak eden editörlerinden Bowles, hakkında yazdığı kıyafetlerin bir bölümünü kendi arşivinde korumuş.
Bu kitapta Saint Laurent’ın Dior için çalıştığı yıllardan kendi couture evine uzanan parçalar, onları yıllar boyunca arayıp bulan birinin bakışıyla bir arada. Marakeş’teki Yves Saint Laurent Müzesi’nde düzenlenen sergiye eşlik eden kitapta, kıyafetlerin yeni fotoğraflarının yanında eskizler, dönem çekimleri ve Bowles’ın kişisel metinlerini görmek mümkün. Betty Catroux, Nan Kempner, Lynn Wyatt ve Lily Safra için hazırlanmış parçalar da seçkide. Bu isimler sayesinde Saint Laurent’ın tasarımlarının nerede, nasıl bir hayat sürdüğünü düşünmeye başlıyorsunuz.
Grace’in Daha Anlatacakları Var
Grace: Now
Phaidon | 312 sayfa | 22 Ekim 2026
Grace Coddington’ın 2016’da Amerikan Vogue’unun kreatif direktörlüğünden ayrılması, çalışmayı bıraktığı anlamına gelmese de devrin değiştiğinin kanıtıydı (ne de olsa kendisi 1988 yılında Anna Wintour’la aynı gün çalışmaya başlamıştı Vogue’da). Grace: Now, aradan geçen 10 yılın ne kadar dolu olduğunu gösteriyor. Coddington’ın kariyerini izleyen kitap serisinin üçüncü cildi, bağımsız çalıştığı döneme ayrılmış. Amerikan ve İngiliz Vogue, W ve Document için hazırladığı çekimler; Annie Leibovitz’ten Rafael Pavarotti’ye uzanan fotoğrafçı işbirlikleri… Bir editörün dergideki görevinden ayrıldıktan sonra kendi temposunu nasıl kurduğunu merak edenler için de iyi bir kaynak.
Coddington moda çekiminin iki tarafını da tanıyor. Editörlükten önce modellik yapmış, 1968’de İngiliz Vogue’a katılmıştı; Amerikan Vogue’undan önce New York’ta Calvin Klein için de çalışmıştı. Bu uzun meslek hayatının son bölümünü anlatırken çekimlerin arka planına ilişkin yorumlarını ve kendi çizimlerini fotoğrafların arasına yerleştiriyor. Kitaba metinleriyle katılanlar arasında Sofia Coppola, Nicolas Ghesquière ve Marc Jacobs var. Coddington’ın yıllar içinde kurduğu çalışma arkadaşlıklarının ne kadar genişlediğini görmek için bu birkaç isim bile yeterli.
Bir Derginin Yüz Hafızası
Vogue Portraits: A Century of Icons and Idols
Abrams Books | 640 sayfa | 27 Ekim 2026
Joan Didion, Madonna, Pablo Picasso, Audrey Hepburn: Bir derginin sayfalarında kimlere yer verdiği, dünyaya nasıl baktığı hakkında çok şey söyler. Vogue Portraits, Vogue arşivinden seçilen 320’yi aşkın portreyi iki ciltte topluyor. Irving Penn, Annie Leibovitz, Richard Avedon, Steven Meisel ve Peter Lindbergh’in fotoğraflarıyla sanki National Portrait Gallery’nin koridorlarında turdayız.
Popüler kültür yoluyla yakın geçmişin üzerinden geçiyoruz. Taylor Antrim’in hazırladığı seçkiye Anna Wintour’un önsözü, Lena Dunham ve Chloe Malle’in yazıları eşlik ediyor. Burada moda dergiciliğinin kültürel merakını da takip etmek mümkün: Kimlerin dikkat çektiğini, kimlere hayranlık duyulduğunu, bir yüzün nasıl bir dönemin simgesine dönüştüğünü.
Vuitton Erkeğinin Değişen Gardırobu
Louis Vuitton Menswear Catwalk: The Complete Collections
Thames & Hudson | 632 sayfa | 5 Kasım 2026
Bir zamanlar Louis Vuitton’da hazır giyim yoktu. Bugün defilelerinin etrafında kopan fırtınaları düşününce kulağa garip geliyor. 1854’te kurulan Maison’un hazır giyim serüveni, Marc Jacobs’un 1997’de başlayan kreatif direktörlüğü sırasında gelişti. Ardından Paul Helbers, Kim Jones, Virgil Abloh ve Pharrell Williams, Vuitton erkeğine farklı alışkanlıklar, farklı arkadaş çevreleri ve farklı giyinme biçimleri getirdi. Louis Vuitton Menswear Catwalk, bu değişimi koleksiyon koleksiyon izleme imkanı veriyor.
Anders Christian Madsen’in metinleriyle hazırlanan 632 sayfalık kitap, her dönemi tasarımcı portreleri ve koleksiyonların referanslarını açıklayan yazılarla ele alıyor. Burada takip edilecek bir başka hikaye de erkek gardırobundan değişen beklentilerimiz. Takımların, spor parçaların, çantaların ve aksesuarların birbirleriyle ilişkisi, tasarımcı değiştikçe yeniden kuruluyor.
Yohji’nin Kağıt Üzerinde Bıraktıkları
Yohji Yamamoto Drawings
Thames & Hudson | 310 sayfa | 17 Kasım 2026
Yohji Yamamoto’nun kıyafetlerini tanıyoruz; onları çizerken elinin nasıl hareket ettiğini çok daha az gördük. Moda tarihçisi ve Palais Galliera küratörü Alexandre Samson’ın hazırladığı Yohji Yamamoto Drawings, tasarımcının daha önce yayımlanmamış çizimlerini bir araya getiriyor.
Çizimlerin arasında eski gazete kağıtlarının üzerine yapılmış olanlar da var. Bir fikrin kaydedildiği ilk yüzey bazen o sırada elde ne varsa o oluyor. Kitap, kadın ve erkek giyimine ait çizimler üzerinden o mesleğin genellikle kumaşın arkasında kalan kısmını açıyor. Yamamoto’nun oranları ve kıyafetin bedenden uzaklaşan hacimleri üzerine düşünmek isteyenler için, defile arşivinin yanında tutulacak bir kitap.
Alaïa’nın Elbiseleri, Alaïa’nın Koleksiyonu
Azzedine Alaïa: Sculpting Fashion
Rizzoli Electa | 224 sayfa | 24 Kasım 2026
Azzedine Alaïa’nın bedene oturan elbiselerini anlatırken heykelden söz edilmesi tesadüf değil, Tunus’taki eğitimi heykel üzerineydi. Sculpting Fashion, ABD’de kendisine ayrılan büyük retrospektife eşlik ediyor ve Alaïa’nın tasarımlarını ve birlikte çalıştığı insanları bir araya getiriyor. Naomi Campbell, Farida Khelfa ve diğer modellerle ilişkileri, elbiselerin fotoğraflarında gördüğümüz yakınlığın da bir parçası.
Kitabın özellikle durup bakılacak bölümü ise Alaïa’nın kendi moda koleksiyonu. Balenciaga, Chanel ve Vionnet gibi isimlerin tasarımları, onun kıyafetleriyle birlikte ele alınıyor. Başka tasarımcıların işlerini böylesine dikkatle biriktiren bir ustanın arşivinde dolaşmak, merakının peşine düşmek demek. Kendi elbiselerinde aradığımız ustalığı, onun saklamaya değer bulduğu parçalarda da aramaya başlıyoruz. Bir tasarımcının ne yaptığını zaten biliyor olabiliriz; neyi elinde tutmak istediği ise daha kişisel bir bilgi. Alaïa’nın koleksiyonerliği, eserlerine yeniden bakmak için tam da böyle bir neden sunuyor.
Dantelin ve Sicilya
Dolce&Gabbana. Lace
Rizzoli | 272 sayfa | 29 Aralık 2026
Dolce&Gabbana deyince akla gelen malzemelerden biri dantel, markayı tanımak için bazen etikete bakmaya gerek kalmıyor. Lace, bu tanıdıklığın nasıl oluştuğunu tek bir malzemeye odaklanarak izliyor. Domenico Dolce ve Stefano Gabbana’nın hazırladığı kitap, editoryal çekimleri ve reklam kampanyalarını bu yayın için üretilmiş yeni fotoğraflarla bir araya getiriyor. Domenico Dolce’nin Sicilya’da babasının aile işletmesinde çalışarak yetişmesi, markanın giyimle kurduğu ilişkiyi anlamak için iyi bir ayrıntı. Stefano Gabbana’nın başlangıcındaysa moda stüdyolarındaki grafik tasarım işleri var. Birinin kumaş ve dikimle, diğerinin görüntüyle kurduğu erken ilişkiyi, bu kitapta yan yana düşünmek mümkün. Dantelde ikisi birbirinden kolayca ayrılmıyor zaten: Desenin büyüklüğü, tenin ne kadar göründüğü, fotoğrafta seçilen açı aynı elbiseyi bambaşka gösterebiliyor.
Çağlayan’a Geri Dönmek
Reference: Hussein Chalayan
Acne Studios | 40 sayfa
Hüseyin Çağlayan, 1993’teki Central Saint Martins mezuniyet koleksiyonunun kıyafetlerini demir talaşıyla birlikte toprağa gömmüş, altı hafta sonra çıkarmıştı. Kumaşta oluşan değişim, The Tangent Flows’un bir parçasıydı. Modada eskimiş görünmenin türlü yollarına alıştığımız bugün bile bu kararın tuhaflığı yerinde duruyor. Çağlayan’ın çalışmaları, kıyafetin başına ne gelebileceğine dair soruları hâlâ çoğaltıyor.
Acne Studios’un yayımladığı Reference: Hussein Chalayan da bu çalışmaların başka tasarımcılar için neden dönüp bakılacak bir kaynak olduğunu ele alıyor. Charlene Prempeh’in Çağlayan’la konuşması, tasarımcının yöntemlerini Acne Studios’la ortak ilgi alanları üzerinden tartışıyor. Kitabın yapımında da malzeme seçimine dikkat edilmiş: Dört bölüm mavinin farklı tonlarındaki kağıtlarla ayrılıyor; bunlardan biri geri dönüştürülmüş denimden üretilmiş. Üstelik yayın, iki markanın Chalayan arşivini yeniden ele alan kapsül koleksiyonuyla aynı dönemde gündemde. Bir tasarımcının işlerine duyulan hayranlığın hangi ayrıntılara dayandığını merak etmek için iyi bir vesile. Referans vermenin sık sık yalnızca isim anmaya indirgendiği bir ortamda, kaynağa bu kadar yer ayrılması başlı başına dikkate değer.
Kapak Fotoğrafı: Terry Fincher (Getty Images)
Şıklık, Güç, Takıntı: Moda Dünyasını Anlatan Filmler
